زهرا عراقی – افرا ورزش: در دنیایی که هر روز بیشتر از دیروز با مرزها، اختلافها و رقابتهای بیپایان تعریف میشود، زمینهای ورزشی روایتی دیگر دارند؛ روایتی از همدلی، همکاری و صلح.
ورزشهای تیمی شاید در ظاهر تنها یک رقابت ساده برای برد و باخت باشند، اما در دل خود تمرینی عمیق را برای باهم بودن به همراه دارند.
در شرایط کنونی ایران که با تهدیدها و فشارهای بینالمللی و حتی تنشهای مرزی و جنگی در سالهای اخیر مواجه بوده، تقویت روحیه جمعی و ایجاد نشاط اجتماعی ضرورتی انکارناپذیر است.
تجربههای اخیر نشان داد که جامعه ایران در مواجهه با شرایط بحرانی به ابزاری نیاز دارد که بتواند همزمان همبستگی اجتماعی را تقویت و فشارهای روانی ناشی از جنگ و بحران را کاهش دهد. ورزش، بهویژه ورزشهای تیمی، میتواند یکی از مهمترین این ابزارها باشد.
رویکرد یونسکو به ورزش در منشور بینالمللی ورزش و تربیت بدنی این سازمان منعکس است. یونسکو با علم به اینکه اهمیت دادن به ورزش، اهمیت دادن به حقوق بشر و در نهایت دستیابی به صلح است تلاش کرده است تا ورزش را محور فعالیتهای خود قرار دهد.
طبق منشور، یونسکو معتقد است که فعالیت مبتنی بر ورزش باید همراه با رقابت سالم، همبستگی و برادری، احترام به شأن و منزلت تمام انسان موجب ارتقا روابط اشخاص و مردم شود.
در یک تیم، هیچکس به تنهایی قهرمان نمیشود. پاسها باید رد و بدل شوند، یاران ضعفهای هم را پوشش دهند و پیروزی تنها زمانی به دست میآید که همه برای یک هدف مشترک بجنگند.
همین منطق ساده ورزشی، نسخهای است برای جامعهای آرامتر و انسانیتر؛ جایی که افراد نه در مقابل هم، بلکه در کنار هم میایستند.
نمونههای بسیاری در جهان نشان دادهاند که ورزشهای تیمی میتوانند پلهایی بسازند که سیاست و دیپلماسی از ساختنش عاجزند.
وقتی تیمهای ملی در المپیک یا جام جهانی روبروی هم قرار میگیرند، میلیونها نگاه به جای خصومت، لحظهای را تجربه میکنند که انسان بودن و همدلی پررنگتر از همه چیز است. حتی در کوچههای کوچک یا سالهای محلی، توپ که میچرخد، زبان و نژاد و مرزها رنگ میبازند.
شاید راه رسیدن به صلح جهانی از همین زمینهای بازی بگذرد؛ جایی که انسانها یاد میگیرند بدون همدیگر معنایی ندارند.
ورزشهای تیمی به ما یاد میدهند که قدرت واقعی نه در انفرادی بودن، بلکه در با هم بودن است. این مفهوم عمیق و درس ارزشمند حتی در رشتههای انفرادی هم معنا دارد؛ جایی که مربیان، کادر فنی و حامیان متغایر میتوانند تفاوتی بزرگ در رشد فردی و جمعی ایجاد کنند.
برای تقویت این نگاه در جامعه نیاز به حمایت بیشتر از رشتههای تیمی از طریق سیستم ورزش و سیستم آموزش و تمرکز رسانهها بر لحظههای صلحآمیز و انسانی این رشتهها است.
موفقیت در ورزش چه در رشتههای انفرادی و چه تیمی، منوط به همکاری افراد زیادی است؛ تشکیل تیم، کارهای فنی، عوامل پشت صحنه، همه و همه تیم ورزشی هستند. ورزش، تنها رقابت نیست و نتیجه؛ صلح و همدلی، ارمغان آن است.
